Βαμμένοι, ντυμένοι με θεατρικό τρόπο, υποδυόμενοι κάποιο ρόλο, με ταιριαστή μουσική υπόκρουση, οι καλλιτέχνες του δρόμου προσπαθούν να τραβήξουν τη προσοχή, να προσελκύσουν τους περαστικούς, υποψήφιους θεατές και σπόνσορες!
Αυτό είναι το busking, το 'βάπτισμα του πυρός' για τους περισσότερους επαγγελματίες ζογκλέρ.
Κάθε αρχή και δύσκολη, και για το busking όλοι συμφωνούν, ότι «.ο δρόμος είναι μεγάλο σχολείο»! Ο επίδοξος street performer πρέπει πρώτα να κεντρίσει και μετά βέβαια να διατηρήσει το ενδιαφέρον κάποιων περαστικών, που ίσως δεν είχαν καμία πρόθεση να σταματήσουν για να δουν μια παράσταση δρόμου και σίγουρα δεν είχαν καμία πρόθεση να πληρώσουν για κάτι τέτοιο! Απ' την άλλη όμως, στο δρόμο υπάρχει περισσότερη ελευθερία έκφρασης, δεν υπάρχουν οι συμβάσεις μιας οργανωμένης εκδήλωσης. Η επαφή με το κοινό είναι πιο άμεση και τα περιθώρια έκθεσης του καλλιτέχνη μεγαλύτερα. Πέρα απ' την επίδειξη του ταλέντου του, του δίνεται η ευκαιρία να κοροϊδέψει τον εαυτό του, τους άλλους, να χλευάσει τη σοβαροφάνεια και να αποδείξει για άλλη μια φορά, ότι όλος ο κόσμος είναι μία σκηνή!
Οι καλλιτέχνες του δρόμου συχνά εντυπωσιάζουν με τη πρωτότυπη, αντισυμβατική τους συμπεριφορά και τις παραστάσεις τους τις θυμάται συνήθως κανείς αρκετά έντονα, ώστε να τις διηγηθεί αργότερα σε κάποιο φίλο του.
Α, έχει και λίγο κυνηγητό με την αστυνομία αυτό το μπάσκιν'!